“Buitenlanders moeten zich beter integreren.”
Het is een uitspraak die we in België regelmatig horen. In discussies over migratie komt ze vaak terug. We verwachten dat nieuwkomers de taal leren, deelnemen aan de samenleving en moeite doen om zich aan te passen aan hun nieuwe omgeving.
Maar hoe goed doen we dat eigenlijk zelf wanneer we naar een ander land verhuizen?
Wanneer je zelf de buitenlander wordt
Onlangs zag ik op LinkedIn een post van een Nederlander die een interessante bedenking maakte.
We hebben het in België en Nederland vaak over buitenlanders die zich onvoldoende integreren. Mensen die de taal niet spreken, vooral optrekken met landgenoten en hun eigen gemeenschap vormen.
Maar, zo stelde hij, veel Nederlanders die naar Spanje verhuizen doen uiteindelijk precies hetzelfde. Ze zoeken het gezelschap van andere Nederlanders, spreken de taal niet en bouwen hun eigen Nederlandstalige gemeenschap uit.
Ik moet toegeven dat die uitspraak me verbaasde omdat ze totaal niet overeenkomt met hoe wij onze verhuis naar Tenerife beleven.
Waarom we niet verhuisden om België opnieuw te creëren
Toen mijn man en ik twee jaar geleden naar Tenerife verhuisden, was het nooit onze bedoeling om een stukje België op het eiland te zoeken.
Integendeel.
We wilden het leven hier leren kennen zoals het werkelijk is. Niet vanuit een Belgische bubbel, maar vanuit nieuwsgierigheid naar onze nieuwe omgeving.
We doen onze boodschappen in lokale winkels, wonen tussen Canariërs en proberen zoveel mogelijk Spaans te spreken.
Dat laatste verloopt niet altijd even vlot.
Regelmatig schakelt iemand uit beleefdheid over naar het Engels wanneer ze ons horen zoeken naar woorden. Toch proberen we het gesprek dan zoveel mogelijk in het Spaans verder te zetten omdat je een taal alleen leert door ze actief te gebruiken.
Integreren begint bij kleine inspanningen
Ik had eerlijk gezegd verwacht dat Spaans leren sneller zou gaan.
In het begin vond ik het soms frustrerend wanneer ik opnieuw moest zoeken naar woorden of een gesprek niet volledig kon volgen.
Toch blijf ik volhouden omdat ik vaak denk aan de discussies die we in België voeren over integratie.
Want ik weet één ding zeker: ik wilde niet dat mensen hier ooit zouden denken dat wij niet eens de moeite doen om hun taal te leren.
Zijn we volledig geïntegreerd?
Nee, nog niet, maar we wonen hier dan ook nog maar twee jaar. Integratie is een proces dat tijd vraagt.
Blijf je altijd een buitenlander?
Kort na onze verhuis vertelde een buurman ons iets wat ik toen moeilijk vond om te horen.
“In de ogen van veel Canariërs zullen jullie altijd buitenlanders blijven.”
Op dat moment voelde dat bijna als een teleurstelling maar vandaag begrijp ik beter wat hij bedoelde.
Zelfs als ons Spaans ooit perfect wordt, blijven we het koppel met blond haar, lichte ogen en een bleek velletje dat van ver verraadt dat we niet van hier zijn.
En eigenlijk is dat helemaal niet erg.
Wat betekent integreren voor mij?
Door hier te wonen is mijn kijk op integratie veranderd.
Integreren betekent voor mij niet dat je moet worden wie je niet bent.
Je hoeft je afkomst niet uit te wissen. Je hoeft je identiteit niet op te geven.
Integreren betekent respect tonen voor het land waar je woont.
Het betekent moeite doen om de taal te spreken, openstaan voor de cultuur, lokale gewoontes leren kennen en beseffen dat je te gast bent in het verhaal van iemand anders.
Dat je afkomst zichtbaar blijft, doet daar niets aan af.
Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik de afgelopen twee jaar geleerd heb.
Pas wanneer je zelf de buitenlander wordt, besef je hoeveel inspanning integratie werkelijk vraagt.
En tegelijk hoeveel waardering je ervoor krijgt wanneer je die inspanning ook daadwerkelijk levert.
Paeme virtual assistant
